mały|Złoty wiek wyobrażony na barokowym fresku autorstwa Pietro da Cortona Złoty wiek – w mitologii greckiej to pierwsza epoka historii ludzkości, wiek obfitości i szczęścia.
Starożytni autorzy dzielili mitologiczną wizję ewolucji świata na kolejne epoki, zwane wiekami, wyznaczane przez kolejne żyjące w nich rodzaje ludzkie. Pisze o nich najpierw Hezjod w swym dziele Prace i dnie (109-201), używając słowa genos tłumaczonego jako pokolenie, wiek, ród, potomstwo, rasa. Potem zaś Owidiusz w Przemianach (1, 89-150) porusza ten temat, używając słów aetas, czyli wiek, i proles, potomstwo.
Najlepszy, złoty wiek ludzkości był za panowania tytana Kronosa, nim obalił go Zeus. Wtedy to, jak to opisuje Hezjod, ludzie zostali stworzeni (poiein) przez bogów, którzy w przyszłości osiądą na Olimpie. Pierwszy ród ludzi (niekoniecznie w dzisiejszym rozumieniu tylko pierwsze pokolenie) żył szczęśliwy, bez trosk czy zmartwień. Niczym się nie trudził, pomimo czego zawsze dysponował siłą fizyczną. Nie było konieczności uprawy ziemi, rodzącej na dziko potrzebne pokarmy. Obfite były stada, prawdopodobnie owiec, nie było biedy. Życie pędzono na ciągłych ucztach. Złote pokolenie nie ulegało starzeniu, a po szczęśliwym życiu po prostu jakby zapadało w sen.