W powojennej SFIO wyodrębniały się dwa nurty ideowe. Pierwszym z nich przewodził Guy Mollet. Frakcja ta postulowała likwidację kapitalizmu jako systemu społecznego, likwidację klas społecznych, postulowała uspołecznienie środków produkcji. Drugim nurtem był nurt prawicowo-reformistyczny. Reformiści postulowali działanie socjaldemokratów w ramach systemu kapitalistycznego. Uspołecznienie miało być według reformistów jedynie „techniką działania”, której znaczenie miało się stopniowo zmniejszyć. Prawica partyjna poddawała krytyce socjalizm naukowy i koncepcje ideologiczne lewicowej części partiiPartie Socjaldemokratyczne Europy, Książka i Wiedza, 1982, s.142-143.
W wyborach do Zgromadzenia Konstytucyjnego z 1951 roku partia zdobyła 15% głosów. W wyborach z 1962 natomiast 12,6%Partie Socjaldemokratyczne Europy, Książka i Wiedza, 1982, s.130.