W drugiej połowie lat 60. partia przeszła na lewo. W 1966 roku powstał Ośrodek Studiów, Badań i Wychowania Socjalistycznego (CERES). CERES pełnił rolę klubu dyskusyjnego młodych działaczy lewicy SFIO a następnie przekształcił się w tendencję politycznąPartie Socjaldemokratyczne Europy, Książka i Wiedza, 1982, s.136. W czerwcu 1969 roku kandydat socjalistów reprezentujący nurt prawicy partyjnej, Gaston Defferre zdobył zaledwie 5% głosów. W SFIO po kilku dekadach wznowiła swoje kontakty z FPK. SFIO wraz z klubami politycznymi utworzyła Federację Lewicy Demokratycznej i Socjalistycznej. Na zjeździe partii w 1969 roku oficjalnie powołano nową formację, Partię Socjalistyczną, która w praktyce składała się w większości z działaczy SFIO a w mniejszym stopniu z działaczy klubów politycznych, związków zawodowych czy innych partii (Zjednoczona Partia Socjalistyczna czy Konwent Instytucji Republikańskich)Partie Socjaldemokratyczne Europy, Książka i Wiedza, 1982, s.125-128.
Linia polityczna Partia popierała politykę antykolonialną Partia popierała politykę antywojenną poprzez działalność Jean Jaurès'a.