Ludy niechrześcijańskie, które stały się w różnych czasach obiektami tych kampanii, to między innymi: Słowianie połabscy, Serbołużyczanie i Obodryci zamieszkujący tereny pomiędzy Łabą i Odrą – przez Duńczyków i Sasów w latach 1147–1185; Finowie w 1154 roku (Finlandia Południowo-Zachodnia, Varsinais-Suomi), Tavastia w 1249 roku i Karelia w 1293 roku krucjaty szwedzkie, chociaż chrystianizacja zaczęła się wcześniej); Liwowie, Łatgalowie, Zelowie i Estończycy – przez Niemców i Duńczyków w latach 1193–1227; Zemgalowie i Kurowie – w latach 1219–1290; Prusowie – przez Polaków i Krzyżaków w latach 1200–1283; Litwini i Żmudzini – nieudanie przez Niemców w latach 1236–1316.

Konflikty zbrojne pomiędzy zamieszkującymi wybrzeża Bałtyku Bałtami i Słowianami a Sasami i Duńczykami, ich sąsiadami z północy i południa, były obecne od kilku stuleci, także w okresie przedkrucjatowym. Wojny powodowane były głównie przez próby niszczenia zamków oraz chęć opanowania morskich dróg handlowych celem osiągnięcia ekonomicznej dominacji w regionie. Krucjaty północne w zasadzie kontynuowały ten wzorzec konfliktu, mimo że jako misje zbrojne były prowadzone głównie w celu wprowadzenia religii chrześcijańskiej, a więc i tzw.