cywilizacji chrześcijańsko-zachodniej.
Kampania była prowadzona przez rycerstwo i wszystkich chętnych do walki za wiarę: rycerzy płatnych (tzw. zaciężnych), pospólstwo, rycerzy zakonnych (w późniejszym okresie).
Krucjata połabska
Kampanie rozpoczęły się w 1147 roku krucjatą przeciwko Słowianom Połabskim (lub „Wendom”), na terenach które obecnie stanowią północne i wschodnie Niemcy. Krucjata ta odbywała się równolegle do II krucjaty do Ziemi Świętej.
Podbój Liwów, Łatgalów i Estończyków
thumb|250px|Plemiona bałtyjskie około 1200 roku (wg M. Engel i C. Sobczak) thumb thumb|Ziemie Prusów i Bałtów przed przybyciem zakonów rycerskich Do XII wieku ludy zamieszkujące tereny obecnie znane jako Estonia, Łotwa i Litwa, czyli ludy bałtyckie (obecni Litwini, Łotysze) i fińskie (obecni Estończycy) tworzyły pogański klin pomiędzy rosnącymi w siłę państwami chrześcijańskimi – prawosławnymi na wschodzie i katolickimi na zachodzie. Różnice wierzeń były jednym z powodów, dla których do tej pory nie zostały one skutecznie nawrócone. W ciągu ponad 150 lat przed przybyciem do tego regionu niemieckich krzyżowców, Estonia była 13 razy atakowana przez władców Rosji oraz Danię i Szwecję. Ze swej strony, Estończycy podejmowali najazdy przeciwko Danii i Szwecji.