W 1191 roku Albert von Buxhövden został wyznaczony przez biskupa Bremy do chrystianizacji krajów bałtyckich. Zanim Albert zmarł 30 lat później, podbój i formalna chrystianizacja obecnej Estonii i północnej Łotwy zostały zakończone. Albert rozpoczął swoje zadanie od objazdu Cesarstwa, propagując krucjatę przeciwko krajom bałtyckim, wspomagany przez bullę papieską, która deklarowała, że walka przeciwko poganom bałtyckim będzie miała to samo znaczenie jak krucjata do Ziemi Świętej.
Chociaż Albert wylądował u ujścia Dźwiny w roku 1200 tylko z 23 statkami i 500 żołnierzami, wysiłki biskupa zapewniły stały napływ rekrutów. Pierwsi krzyżowcy zazwyczaj przybywali wiosną i wracali do swych domów jesienią. By zapewnić stałą obecność militarną, w 1202 roku utworzony został zakon kawalerów mieczowych. Założenie w 1201 roku przez biskupa Alberta rynku w Rydze zainteresowało kupców z Cesarstwa i zapewniło gospodarczy rozwój. Na prośbę Alberta, papież Innocenty III ofiarował kraje bałtyckie Marii Dziewicy, by spopularyzować rekrutację do jego armii, a nazwa „Ziemia Marii” przetrwała do czasów nowożytnych.