Mateusza w 1217 rokuTheChronicle of Henry of Livonia ..
Niemieccy krzyżowcy zaciągnęli nowo ochrzczonych liwońskich wojowników do udziału w swych kampaniach przeciw Łatgalom i Zelom (1208–1209), Estończykom (1208–1227) i później przeciwko Zemgalom i Żmudzinom (1219–1290).
Kampania przeciwko Łatgalom i Zelom (1208–1224) Po podporządkowaniu Liwonian krzyżowcy zwrócili swoją uwagę na władców Łatgalii na wschód od rzek Gauja i Daugawa. Chrystianizacja władców Talavy w 1208 roku była jedynym pokojowym podbojem bałtyckich plemion podczas krucjat północnych. Władca Talavy, Talibaldus z Tolowy, został najbardziej lojalnym sprzymierzeńcem niemieckich krzyżowców przeciwko Estończykom i umarł jako męczennik i katolik w 1215 roku. Wojna przeciwko Łatgalom i Zelom wzdłuż drogi wodnej Daugawy, rozpoczęła się w 1208 roku przez okupację księstwa Koknese i umocnionego wzgórza w Sēlpils. Kampania była kontynuowana w 1209 roku przez atak na księstwo Jersika, oskarżonego przez krzyżowców, że są sprzymierzeńcami pogańskich Litwinów. Sēlpils było krótko siedzibą diecezji selońskiej (1218–1226) i wówczas zostało poddane władzy zakonu kawalerów mieczowych. Już w 1224 roku, w związku z podziałem krajów Talavy i Adzele pomiędzy biskupstwa Rygi i zakonu kawalerów mieczowych, kraje Łatgalii ostatecznie stały się własnością niemieckich krzyżowców.