41, 83-85572-05-X., do czego jednak nie doszło, a parafie te pozostały w strukturach Kościoła ewangelicko-agsburskiego.
Kościoły ewangelickie działające w Polsce w okresie międzywojennym Kościół Ewangelicko-Augsburski (luterański) – główne skupiska jego wiernych stanowił Śląsk Cieszyński, Łódź i powiat łucki. Nowe zbory powstawały w Wielkopolsce i na Pomorzu, głównie w celu objęcia posługami religijnymi ewangelików narodowości polskiej. W 1939 r. liczył około 500 tys. wyznawców, z czego 200 tys. stanowili Polacy. Dzielił się na 10 diecezji, 118 parafii i 40 filiałów. Siedziba władz zwierzchnich znajdowała się w Warszawie, na jego czele stał ks. biskup dr Juliusz Bursche. Władzom Kościoła podlegali żyjący na terenie dawnego zaboru rosyjskiego mennoniciEwangelickie Prawo Kościelne 1918-2018. Zbiór tekstów prawnych Kościołów ewangelickich w Polsce, red. Marcin Hintz, Michał Hucał, Wydawnictwo Naukowe ChAT, Warszawa 2018, s. 325.. Ewangelicki Kościół Unijny w Polsce – działał na terenie zachodnich województw kraju. W 1933 r. posiadał około 300 tys. wiernych, 202 duchownych i 404 zbory. Siedzibą władz był Poznań.