Kościół posiadał niemal wyłącznie niemiecki charakter narodowościowy, polscy wierni zamieszkiwali powiat ostrowski, kępiński i Działdowo. Ewangelicki Kościół Unijny na polskim Górnym Śląsku – posiadał niemiecki charakter, pomimo licznych wiernych polskiej narodowości. Posiadał około 40 tys. członków, 25 parafii i 25 duchownych. Siedzibą władz znajdowała się w Katowicach, a zwierzchnik był prezydent pastor dr Herman Voss. Kościół Ewangelicko-Luterski w Polsce Zachodniej – w 1920 r. oddzielił się od dotychczasowych władz zwierzchnich we Wrocławiu. W 1933 r. zrzeszał około 5 tys. wiernych i 26 parafii z 6 duchownymi. Poza zborem w Czarnymlesie parafie kościoła miały charakter niemiecki. Siedziba władz znajdowała się w Rogoźnie. Kościół Ewangelicki Augsburskiego i Helweckiego Wyznania w Małopolsce – zrzeszał wiernych z terenu województwa krakowskiego, lwowskiego, stanisławowskiego i tarnopolskiego. W 1922 r. oddzielił się od konsystorza w Wiedniu. Był konfederacją zborów luterańskich i reformowanych, podzielonych między trzy senioraty augsburskie i jeden kalwiński. W 1925 r. liczył około 31,5 tys. wiernych. W drugiej połowie lat 30. XX wieku należały do niego 24 zbory, obsługiwane przez 20 duchownych. Do 1924 r. siedzibą kościoła mieściła się Białej Krakowskiej, a jego superintendentem był ks. Hermann Fritsche.