Wrocławianie sami podpalili miasto i uciekli do warownego grodu.
Mongołowie spod Wrocławia udali się do Legnicy, by zapobiec połączeniu wojsk Henryka II Pobożnego i Wacława I czeskiego. 8 kwietnia nastąpiło połączenie sił Bajdara z armią dowodzoną przez Kajdana. Siły prowadzone przez Kajdana idące spod Wrocławia, przemierzyły szlak od Gór Świętokrzyskich, przez Radom, Opoczno, Inowłódz, ziemię sieradzko-łęczycką w drodze do Krakowa i tam się połączyły.
Bitwa pod Legnicą
Działania wojsk krakowsko-sandomierskich pod Chmielnikiem, a później pod Raciborzem i Opolem, pozwoliły Henrykowi Pobożnemu na zgromadzenie pod Legnicą pokaźnych sił, zabrakło jednak idącej od południa armii czeskiej.
9 kwietnia rozegrała się bitwa pod Legnicą. Henryk II wystawił 4 hufce: 1. hufiec (rycerstwo zakonne) – pod wodzą Bolesława Dypoldowica, zwanego Szepiołką, 2. hufiec (rycerstwo małopolskie i wielkopolskie) – pod wodzą Sulisława (brat poległego pod Chmielnikiem wojew. krakowskiego Włodzimierza), 3. hufiec (rycerstwo górnośląskie i część dolnośląskiego) – księcia opolskiego Mieszka II Otyłego, 4. hufiec (doborowe rycerstwo śląskie i wielkopolskie) – księcia Henryka Pobożnego.
Łącznie siły Henryka Pobożnego liczyły około 7,5 – 8 tysięcy zbrojnych. Mongołowie również wystawili 4 hufce.