Przewodniczącym Stowarzyszenia jest Jurij Niecziporenko.

W 2001 przy wsparciu dyrygenta Walerija Giergijewa na cmentarzu w Sainte-Geneviève-des-Bois został odsłonięty pomnik na grobie Gajto Gazdanowa.

Styl W jego utworach łączy się czasami ciężkie, niekiedy liryczne wyobrażenie o życiu i romantyczno-utopijny początek. We wczesnej twórczości można zauważyć dążenie od przedstawiania wszystkiego co rzeczywiste (egzystencjonalnego bytu człowieka) do utopii, ideału. Proza Gazdanowa jest refleksyjna. Narracja w najbardziej charakterystycznych, "gazdanowskich" momentach jest pierwszoosobowa, a w opisach ludzi, miejsc, wydarzeń jest pokazywana przez pryzmat narratora, stworzenie którego stanowi oś łączącą różne, czasami wydawałoby się, w żaden sposób nie związane części relacji. W centrum uwagi nie znajdują się same wydarzenia, a rodząca się dzięki nim reakcja – cecha łącząca Gazdanowa z Proustem, z którym go często porównywano. Ta cecha tekstów Gazdanowa często pokazywała niewybredność współczesnej dla Gazdanowa krytyki, która zauważała niesłychaną umiejętność doboru słów i rymów, uznawała magiczną moc narratora, nie mniej jednak narzekała na to, że utwory te są o niczym. Przyczyną takiego ambiwalentnego stosunku ze strony krytyki było odrzucenie przez Gazdanowa tradycyjnego budowania fabuły.