Jego utwory są często budowane na przejrzystym temacie: podróż, której celem jest znalezienie miłości, a dzięki niej i samego siebie – Wieczór u Claire, los i śmierć – Widmo Aleksandra Wolfa itd. Fabuła nie jest tu przeładowana, lecz, według M. Slomina opisuje je wyrażenie – "jednakowa nastrojowość". Główny temat obejmuje wewnętrznie nie związane elementy fabuły, przejście między którymi często dokonuje się z powodu asocjacji. W opowiadaniu "Żelazny władca" duża ilość róż na rynku w Paryżu przypomina autorowi o tym, że widział taką ilość róż tylko raz – w dużym mieście w południowej Rosji i to wspomnienie przypomina dawne wydarzenia stanowiące podstawę narratora. Krytycy, na przykład L. Dienesz, widzieli w Gazdanowie pisarza egzystencjalnego, bliskiemu A. Camus.
Cechy prozy Wyróżniającą się cechą pisarza jest jego skłonność do egzystencjalizmu, w szczególności można to zauważyć w późnych utworach pisarza. Bohaterów opowiadań można scharakteryzować jako wędrowców, odbywających realne i metafizyczne podróże do śmierci;