Pod koniec lipca jednostki niemieckie zostały wzmocnione, głównie elementami 1 Dywizji Strzelców Spadochronowych, 29 Dywizji Grenadierów Pancernych i kwatery głównej XIV Korpusu Pancernego (dowodzonej przez gen. Hansa-Valentina Hube), co zwiększyło liczebność wojsk niemieckich do około 70 000. Do czasu przybycia kwatery głównej korpusu obie dywizje niemieckie znajdowały się nominalnie pod włoską kontrolą taktyczną. Dywizja pancerna, wzmocniona pułkiem piechoty z dywizji grenadierów pancernych, aby zrekompensować brak piechoty, znajdowała się pod włoskim XVI Korpusem, a reszta dywizji grenadierów pancernych pod włoskim XII Korpusem. Niemieccy dowódcy na Sycylii odnosili się z pogardą do włoskich sojuszników, a niemieckie jednostki otrzymywały rozkazy od niemieckiego oficera łącznikowego przydzielonego do Kwatery Głównej 6 Armii, gen. por. Fridolina von Senger und Etterlina, który podlegał feldmarszałkowi Albertowi Kesselringowi, niemieckiemu Oberbefehlshaber Süd (OB Süd). Von Senger przybył na Sycylię pod koniec czerwca w ramach niemieckiego planu uzyskania większej kontroli operacyjnej nad jednostkami. Guzzoni zgodził się od 16 lipca przekazać Hubemu kontrolę nad wszystkimi sektorami, w których brały udział jednostki niemieckie, a od 2 sierpnia dowodził frontem sycylijskim.
Planowanie thumb|Mapa lądowania na Sycylii 10 lipca 1943 thumb|Przebieg działań wojennych na Sycylii do 17 sierpnia 1943