Alfredo Guzzoniego, chociaż specjalnie wyznaczone obszary forteczne wokół głównych portów (Piazze Militari Marittime) były dowodzone przez admirałów podległych Dowództwu Marynarki Wojennej i niezależnych od 6 Armii. Na początku lipca łączna liczba sił Osi na Sycylii wynosiła około 200 000 żołnierzy włoskich, 32 000 żołnierzy niemieckich i 30 000 personelu naziemnego Luftwaffe. Głównymi formacjami niemieckimi były Dywizja Pancerna „Hermann Göring” i 15 Dywizja Grenadierów Pancernych. Dywizja Pancerna miała 99 czołgów w dwóch batalionach, ale brakowało jej piechoty (tylko trzy bataliony), podczas gdy 15 Dywizja Grenadierów Pancernych miała trzy pułki grenadierów i batalion pancerny z 60 czołgami. Około połowa włoskich wojsk została sformowana w cztery liniowe dywizje piechoty i oddziały sztabowe; pozostałą część stanowiły oddziały wsparcia lub podrzędne dywizje nadbrzeżne i brygady nadbrzeżne. Plan obrony Guzzoniego zakładał, że formacje nadbrzeżne utworzą osłonę, która będzie mogła przyjąć inwazję i da czas dywizjom polowym znajdującym się dalej na tyłach na wyprowadzenie kontrataku.