Wojnę zakończył wieczysty pokój na zasadzie status quo ante, który został podyktowany zmianą sojuszu chana krymskiego i niezmienną postawą zakonu inflanckiego.
Wojna z Moskwą 1512–1522
W 1512 roku Chanat Krymski, działając w porozumieniu z królem Polski, przeprowadził serię łupieżczych najazdów na południowe tereny Wielkiego Księstwa Moskiewskiego. Wysunięte czambuły dotarły pod Riazań. W drodze powrotnej na Krym Tatarzy, wypełniając postanowienia sojuszu, oddali w Kijowie Polakom i Litwinom 1/3 swoich łupów. Dla Wasyla III stało się to wystarczającym powodem do rozpoczęcia wojny. Rosjanie w początkowej fazie konfliktu podeszli pod Smoleńsk, Połock, Witebsk, Borysław, Orszę, Brasław, Mińsk i Druck. Po utracie Smoleńska w 1514 roku, armia polsko-litewska przypuściła kontrofensywę. 8 września 1514 roku doszło do bitwy pod Orszą. Wojska Wasyla III zostały pokonane, lecz Zygmuntowi nie udało się odbić miasta. W 1515 roku chanem krymskim został Mehmed I Girej. Zygmunt Stary zawarł z nim przymierze, w wyniku czego chan krymski zaatakował Moskwę. W 1518 roku armia moskiewska podjęła nieudaną wyprawę na Połock. Rok później, po sojuszu moskiewsko-tatarskim, armia polsko-litewska została pokonana pod Sokalem. W 1520 roku Korona porozumiała się z Tatarami i obie armie rozpoczęły wyprawę, która dotarła do Moskwy (ucieczka cara).