mały|243x243px|Grób Franciszka Bardla ( kwatera E, rząd 2) Franciszek Bardel (ur. 14 września 1869 w Mikluszowicach, zm. 10 listopada 1941 tamże) – polski prawnik, adwokat, polityk, od 1919 do 1920 minister rolnictwa i dóbr państwowych.
Życiorys Urodził się w rodzinie chłopskiej Adama Bardla oraz Agaty z domu Niedział. Naukę rozpoczął w gimnazjum w Bochni. W 1888 zdał maturę w III Gimnazjum w Krakowie. Następnie wstąpił do Seminarium Duchownego w Tarnowie i przez dwa lata studiował teologię. Po wystąpieniu z seminarium studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim filozofię i prawo, z którego w 1895 uzyskał doktorat. Po ukończeniu studiów był adiunktem Archiwum Krajowego Akt Grodzkich i Ziemskich w Krakowie. Od 1902 do 1938 (z krótkimi przerwami) prowadził w Krakowie kancelarię adwokacką.
Od 1895 był działaczem Stronnictwa Ludowego, w którym w latach 1900–1903 był członkiem Rady Naczelnej, a od 1901 Komitetu Wykonawczego. W 1903 związał się z Polskim Stronnictwem Ludowym „Piast”, gdzie do 1913 był członkiem Rady Naczelnej, sekretarzem, a w latach 1919–1920 wiceprezesem Zarządu Głównego.