Był też współzałożycielem tygodnika partyjnego "Piast".
W 1913 został wybrany posłem z okręgu wielickiego w ostatnich wyborach do galicyjskiego Sejmu Krajowego.
I wojna światowa i II Rzeczpospolita Na początku wojny był członkiem Naczelnego Komitetu Narodowego. Od 1917 przeszedł do opozycji, aktywnie działając w galicyjskim Związku Międzypartyjnym. 2 września 1917 wygłosił deklarację o konieczności rozwiązania NKN.
Pod koniec 1918 został członkiem Polskiej Komisji Likwidacyjnej. W ramach jednoczenia części ruchu ludowego z zaboru rosyjskiego i austriackiego, Bardel został wiceprezesem Zarządu Głównego PSL - Piast.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, Bardel w 1919 został wybrany posłem na Sejm. Był współtwórcą tzw. Małej Konstytucji. Od 13 grudnia 1919 do 9 czerwca 1920 był ministrem rolnictwa i dóbr państwowych w rządzie Leopolda Skulskiego. Będąc ministrem rolnictwa, był współautorem ustawy o wykonaniu reformy rolnej z 1920. Podczas realizacji uchwały sejmowej z 10 lipca 1919 r. „w przedmiocie zasad reformy rolnej”, Bardel był postrzegany jako zwolennik bardziej radykalnych korzyści dla chłopstwa.