Nawet późniejsze statystyki wykazywały istnienie w Poznaniu protestantów narodowości polskiej, nie tworzyli oni jednak zwartego środowiska, a władze pruskiego Kościoła Unijnego nie uważały za potrzebne zaspokajanie potrzeb religijnych w ich rodzimym języku. Liczba kościołów i kaplic na dzisiejszym obszarze miasta sięgnęła z czasem 10.
Czasy II Rzeczypospolitej Po odzyskaniu niepodległości, 22 października 1919 r. Polacy ewangelicy przybyli z różnych stron kraju zorganizowali jako swoją reprezentację narodowo-religijną Polskie Towarzystwo Ewangelickie. Podjęto starania o nabożeństwa w języku polskim, pierwsze odprawił ks. Karol Kotula w Wielkanoc, 4 kwietnia 1920 r. w wynajętym kościele staroluterskim przy ul. Ogrodowej. Odtąd miało to być ich stałe miejsce, dzielone z miejscową parafią niemiecką, aż do 3 września 1939 r. Pierwszym duszpasterzem polskiego zboru, który zgłosił akces do Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego z władzami w Warszawie (na czele stał ks. bp Juliusz Bursche), w tym samym roku został kapelan wojskowy ks. Józef Mamica (1920-1923), dzięki którego aktywności powstały kolejne parafie o polskim charakterze narodowym, w Toruniu (1921) i w Bydgoszczy (1922). Jego następcą w latach 1923–1924 był ks. Karol Kotula. W wyniku wyborów, w 1924 r. proboszczem został ks.