Niektórzy parafianie padli ofiarą wojny, tak w kraju, jak na wschodzie i na zachodzie.
Okres współczesny Po wyzwoleniu Poznania spod okupacji pierwsze nabożeństwo domowe odprawił ks. Karol Świtalski 30 marca 1945 r. Już w kwietniu podjęło na nowo działalność PTE, zaś od 1946 r., aż do wydania zakazu przez władze PRL w 1950 r., było aktywne SPAME. Ponieważ wszystkie ewangelickie świątynie w mieście zostały zajęte lub zniszczone, warunki lokalowe parafii, obejmującej całą zachodnią część województwa, od Rawicza po Trzciankę były bardzo ciężkie. Dopiero 5 marca 1946 r. władze miejskie przyznały kaplicę cmentarną przy ul. Grunwaldzkiej. Miała być prowizorycznym schronieniem, ale służyła nieprzerwanie do 2003 r., wobec niemożności odzyskania którejkolwiek z zajętych świątyń oraz braku zgody na wzniesienia nowej. Udało się jednak uzyskać wydzielenie ewangelickiej kwatery na komunalnym cmentarzu Miłostowo. Natomiast kościół ewangelicki w Swarzędzu od 1945 roku pozostawał nieużywany mimo wysiłków zarówno ze strony ewangelickiej jak i katolickiej, aby przeznaczyć go ponownie na cele religijne.