To właśnie dzięki temu Argento dostał szansę na zadebiutowanie jako reżyser.
Kariera reżyserska Argento zadebiutował jako reżyser w 1970 filmem Ptak o kryształowym upierzeniu (1970), który zapoczątkował jego związek z gatunkiem giallo – włoskim podgatunkiem horroru i thrillera, nazwanym tak od żółtych okładek tanich powieści kryminalnych, popularnych we Włoszech. Film ten, opowiadający historię mężczyzny, który staje się świadkiem morderstwa i sam zostaje wplątany w śledztwo, przyniósł mu międzynarodowe uznanie.
W kolejnych latach zrealizował Kota o dziewięciu ogonach (1971) oraz Cztery muchy na szarym aksamicie (1971), które razem z debiutem tworzą tzw. „Trylogię zwierzęcą”. Filmy te ugruntowały jego pozycję jako mistrza suspensu i wizualnego stylu.
W 1973 Argento wyreżyserował czarną komedię Pięć dni, opowiadającą o powstaniu z 1848 roku w Mediolanie. Powrócił jednak szybko do horroru, tworząc Głęboką czerwień (1975) – jeden z najbardziej cenionych filmów w jego dorobku, łączący elementy giallo z psychologicznym thrillerem.