Więzień nr 819 nie chciał widzieć się z księdzem, prosząc natomiast o wizytę lekarza. Podczas rozmowy z Zimbardo załamał się i wybuchnął płaczem. Równocześnie jeden ze strażników ustawił pozostałych więźniów w szeregu i kazał im głośno powtarzać: „Więzień nr 819 jest złym więźniem. Przez to, co zrobił więzień nr 819, w mojej celi jest bałagan, Panie władzo”. Zgromadzeni wykrzyczeli to zdanie kilkakrotnie. Gdy dotarło ono do uszu więźnia nr 819, ten załamał się po raz kolejny. Pomimo faktu, iż wspomniany więzień był chory, w pełni znając i rozumiejąc ryzyko, jakie wiązałoby się z nieotrzymaniem przez niego pomocy medycznej, chciał kontynuować udział w eksperymencie, aby udowodnić, że nie jest złym więźniem. Uspokoił go dopiero Zimbardo, tłumacząc, że nadal jest to tylko eksperyment naukowy, a nie prawdziwe więzienie.
Komisja Następnego dnia część więźniów stanęła przed komisją, która miała rozważyć ich warunkowe zwolnienie. Na jej czele stanął wspomniany wcześniej były więzień i konsultant grupy Zimbardo. Większość więźniów gotowa byłaby zrezygnować z należnych im pieniędzy w zamian za natychmiastowe zwolnienie.