Złożone przez nich wnioski o wypuszczenie miały zostać rozpatrzone w bliżej nieokreślonym terminie, na co więźniowie (nieczujący się już zupełnie jak uczestnicy eksperymentu) milcząco wyrazili zgodę.
Przerwanie Eksperyment zakończono już szóstego dnia z dwóch powodów. Strażnicy zaczęli dopuszczać się coraz bardziej gorszących praktyk, np. zmuszając więźniów do symulowania aktów homoseksualnych. Ponadto Christina Maslach, późniejsza żona Zimbardo, stanowczo sprzeciwiła się eksperymentowi po tym, jak przeanalizowała jego zgubny wpływ na psychikę więźniów. Była to pierwsza osoba, która zanegowała moralną stronę eksperymentu. To między innymi dzięki jej uwagom, jako osoby niezaangażowanej bezpośrednio w eksperyment, Zimbardo postanowił go przerwać. Jak sam potem twierdził – przez cały okres trwania badań nad behawioryzmem, zachowywał się bardziej jak dyrektor więzienia, niż jak badacz przeprowadzający eksperyment naukowy, dodając również, że zabrakło mu empatii wobec więźniów, których tak nieludzko traktowali strażnicy.