Według jego koncepcji odbudowę mieli prowadzić sami poszkodowani przy udziale i kontroli państwa, co miało się sprowadzać do finansowania części inwestycji oraz pomocy technicznej w postaci udostępniania projektów budynków, doradztwa, a także organizacji spółek i stowarzyszeń budowlanych. Minister wystąpił z inicjatywą powołania Państwowej Rady Technicznej przy ministrze robót publicznych. Organ ten, z założenia tworzony przez fachowców, miał stanowić ciało doradcze ministerstwa w zakresie polityki gospodarczej. Ponadto wydawane było pismo „Roboty Publiczne”, które do końca 1919 r. ukazało się dziewięć razy w formie zeszytów, najczęściej łączonych po dwa, trzy w jednym wydawnictwie, w których obszernie informowano o pracach resortu oraz ministra. Na jego łamach szczegółowo informowano m.in. o strukturze resortu, który w 1919 r. składał się z sześciu Sekcji: 1- Ogólnej, 11 - Budownictwa Wodnego, 111 - Dróg Wodnych, IV - Dróg Kołowych, V - Budownictwa, VI - Odbudowy. Minister Jasionowski przygotował także, o czym poinformowano w „Robotach Publicznych”, akty wykonawcze, zgodnie z którymi utworzono Okręgowe Dyrekcje Robót Publicznych w byłym zaborze rosyjskim.