Był głównym organizatorem wojskowym z ramienia utworzonej w marcu 1917 Ukraińskiej Centralnej Rady przeciwko bolszewikom na Ukrainie, ale został wkrótce wydalony z Rady na tle konfliktu z jej socjalistycznym przywództwem i zaczął organizować własne siły, w czym pomogło mu złupienie polskiego majątku ziemskiego, do którego ochrony został wynajęty. Pokonał ekspedycję karną Rady, po czym zwołał do Czehrynia na początku października 1917 r. zjazd przedstawicieli Wolnych Kozaków z całej Ukrainy, na którym wybrano go nakaźnym atamanem Wolnego Kozactwa w składzie Rady Generalnej Wolnego Kozactwa. Powołując się na swój wiek, zrzekł się jednak tytułu na rzecz gen. Pawła Skoropadskiego. W połowie października spotkał się po raz pierwszy ze Skoropadskim i stał się odtąd jednym z jego najbliższych współpracowników. Ponieważ gen. Skoropadski był zajęty sprawami związanymi z dowodzeniem I Korpusem Ukraińskim, faktyczne kierownictwo Wolnego Kozactwa przeszło w ręce Połtawcia-Ostrianyci. Dążył on do rozbudowy oddziałów Wolnych Kozaków. Na początku grudnia 1917 r. wziął udział w przewrocie wojskowym gen. Skoropadskiego. W styczniu 1918 r. na czele niewielkiego oddziału Wolnych Kozaków bronił Białej Cerkwi przed atakiem wojsk bolszewickich. Z rozkazu gen. Skoropadskiego prowadził na Kubaniu rozmowy z miejscowymi przywódcami kozackimi.