Po odejściu z resortu został naczelnym dyrektorem Centrali Spółdzielczych Stowarzyszeń Rolniczo- -Handlowych w Warszawie. Natomiast po śmierci Stefczyka w 1924 r., zastąpił go na stanowisku naczelnego dyrektora Centralnej Kasy Spółek Rolniczych. Funkcję tę pełnił do 1928 r. W okresie od 1.01.1928 r. do 1.07.1929 r. był przewodniczącym Związku Rewizyjnego Spółdzielni Rolniczych.
Mimo rozstania z pracą w administracji państwowej i zaangażowaniu w działalność ruchu spółdzielczego pozostał w dobrych relacjach z instytucjami państwa, zarówno przed zamachem majowym w 1926 r., jak i po nim. Był powoływany jako reprezentant ministra rolnictwa i dóbr państwowych do rad związanych z ruchem spółdzielczym. W latach 1926–1928 należał jako członek do komisji opiniodawczej przy rządach Kazimierza Bartla i Józefa Piłsudskiego. W 1927 r. był członkiem Rady Głównej naprawy ustroju rolnego przy ministrze reform rolnych. W 1927 r. reprezentował Polskę podczas Międzynarodowej Konferencji Gospodarczej w Genewie.
W 1929 r. z jego inicjatywy powstała Państwowa Szkoła Spółdzielczości Rolniczej w Nałęczowie, której został dyrektorem. Prowadził wykłady z zakresu spółdzielczości na Wyższej Szkole Handlowej i SGGW.