Zorganizował masowe dożywianie dzieci w Polsce, a akcja ta objęła 1 300 000 młodzieży. Odgrywał kluczową rolę w propagowaniu działań i metod eugenicznych, a także badał zagadnienia ludnościowe. Oceniał, że zadania administracji sanitarnej z obszaru policyjno-sanitarnego przechodziły na teren higieny społecznej, higieny ras i polityki ludnościowej. Domagał się również prowadzenia na szeroką skalę polityki populacyjnej i przeciwstawiał się podejmowaniu działań, które mogły mieć skutki dysgeniczne.
Urząd ministra przestał pełnić 9 grudnia 1919 r., chodź do 13.12 pełnił obowiązki szefa resortu.
Po zakończeniu pracy w ministerstwie powrócił na stanowisko naczelnego lekarza miejskiego w Krakowie i docenta higieny społecznej. Kontynuował prace nad podniesieniem poziomu stanu sanitarnego miasta i zdrowia mieszkańców. Współpracował z uczelniami krakowskimi. W 1921 r. był jednym z pierwszych profesorów i należał do Komitetu Organizacyjnego Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. Prowadził wykłady z higieny i pierwszej pomocy lekarskiej. Zorganizował system pomocy lekarskiej dla studentów, ponieważ w tym czasie nie byli objęci systemem ubezpieczeń zdrowotnych. Wielu z nich cierpiało na choroby przewlekłe, a nawet epidemiczne, w związku z tym Janiszewski wprowadził na AG wstępne badania lekarskie dla kandydatów na studia.