Park powiela symetryczną strukturę rezydencji: oś środkowa utworzona przez westybul i salę z kopułą znajduje przedłużenie na zewnątrz budowli w postaci 470-metrowego Stawu Lustrzanego (niem. Spiegelweiher) w formie kanału. Na końcu stawu powstał punkt widokowy tzw. Ulmenkopf obsadzony wiązami (drzewa wycięto w 1796). Po wschodniej stronie stawu znajduje się oranżeria, która wraz z bramą są jedynymi zachowanymi budynkami z XVII w. Po stronie zachodniej rozciąga się XVII w. park leśny (niem. Jagdpark), w którym urządzano polowania. Park oplata gwiaździsta sieć ścieżek, w której geometrycznym środku znajduje się trawiaste rondo.
Po obydwu stronach pałacu znajdują się ogrody prywatne: po stronie wschodniej asymetryczny barokowy ogród francuski księżnej, a po stronie zachodniej angielski ogród księcia - założony na początku XIX w. w miejsce dawnego ogrodu francuskiego. Po stronie wschodniej urządzono ponadto sady, ogrody warzywne i herbaria.
Oryginalne założenie ogrodowe umożliwiało widok z sypialni księcia na statki płynące po Renie, oddalonym o ok. 600 m. Z apartamentów księżnej w pogodne dni widoczna była wyżyna Bergisches Land.