W 1946 r. podjął pracę dydaktyczną na Uniwersytecie Wrocławskim jako kierownik Zakładu Muzykologii. W tym samym roku uzyskał habilitację na Uniwersytecie Poznańskim na podstawie pracy poświęconej rondom Fryderyka Chopina. W 1948 r. mianowany został pierwszym rektorem Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej we Wrocławiu. W 1951 r. zrezygnował z funkcji i przez kolejny rok akademicki pełnił funkcję dziekana Wydziału I jednocześnie dojeżdżając z wykładami na Uniwersytet Warszawski. Od 1952 r. na stałe osiadł w Warszawie i objął kierownictwo Katedry Muzyki Polskiej. Prowadził również zajęcia z kontrapunktu staroklasycznego w PWSM. Po śmierci Chybińskiego (1953) prowadził też wykłady w Poznaniu, a od 1956 na KUL (kierował Katedrą Muzyki Kościelnej). W 1954 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1961 zwyczajnego.
Hieronim Feicht był członkiem Rady Naukowej Towarzystwa im. F. Chopina, Komitetu Historii i Teorii Sztuki PAN, PTPN, a w latach 1955–1956 wiceprezesem Związku Kompozytorów Polskich.
Zmarł w Warszawie, pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 185-2-1-7 – KRZYŻ 1-3).