Praca naukowa Hieronim Feicht należy do drugiego pokolenia polskiej muzykologii, których studia przypadają na dwudziestolecie międzywojenne, ale których rozwój naukowy miał miejsce już po wojnie. Był badaczem pracowitym i dość skrupulatnym, na co wskazuje względnie mała liczba ogłoszonych prac ściśle naukowych przy jednoczesnej szerokiej tematyce, tak swojego dorobku w ogóle jak poszczególnych dzieł. Ważnym aspektem podkreślanych gł. w pracach syntetycznych był dla niego społeczny kontekst historii muzyki. Pomimo zastosowania szerokiego ujęcia w swoich pracach, w których korzystał w równym stopniu z ustaleń muzykologów, jak historyków i socjologów, szybko ukierunkował swoje zainteresowania. Koncentruje się na polskiej muzyce dawnej, szczególnie religijnej muzyce baroku. Feicht był poglądu, że ówczesna mu historiografia muzyczna uprawiana na Zachodzie pozostaje niepełna, gł. z powodu pozostawienia na marginesie środkowoeuropejskiej kultury muzycznej.