we współpracy z filologami J. Woronczakiem i E. Ostrowską). Nawiązując do wcześniej podjętych rozważańH. Feicht, Historyczno-muzyczne uwagi o lwowskich rękopisach „Bogarodzicy”. Poznań: „Ostoja”, 1925. wysuwa tam śmiałą ówcześnie tezę o świeckim pochodzeniu tej pieśni religijnej, wywodząc jej początek od inspiracji francuskiego truwera . Do pozycji syntetycznych należą też obszerne autorskie rozdziały z pracy zbiorowej Z dziejów polskiej kultury muzycznejH. Feicht, Polskie średniowiecze; Muzyka w okresie polskiego baroku. [w:] Z dziejów polskiej kultury muzycznej. Red. Z.M. Szweykowski, t. 1., Kraków: PWM, 1958, s. 9–55, 157–229. – w t. 1. zamieszcza Feicht obszerne informacje dotyczące polskiej muzyki Średniowiecza i barokuPełna bibliografia prac H. Feichta: Bibliografia. Oprac. D. Idaszczak, w: H. Feicht, Studia nad muzyką polskiego Średniowiecza. Oprac. Z. Lissa i in., Kraków: PWM, 1975, s. 22–39..
W latach 1970–1980 zespół muzykologów warszawskich pod kierownictwem Z. Lissy podjął się edycji i reedycji prac ważnych w dorobku Feichta, trudno dostępnych dla ówczesnego czytelnika pt.