Z tych to przesłanek podejmował tematykę zachodnio- i ogólnoeuropejską.

Przez cały okres swojej działalności naukowej, rozpoczętej jeszcze przed wojną, główną tematyką, którą się zajmował, była polska muzyka baroku, choć pod koniec życia częściej sięgał do muzyki średniowiecza. Rozprawę doktorską poświęcił Bartłomiejowi Pękielowi.

Publikacje Pełna bibliografia tekstów H. Feichta obejmuje łącznie 196 pozycji. Obejmują one tylko 3 książki. Pierwszą z nich była Polifonia renesansuF. Feicht, Polifonia renesansu, Kraków: PWM, 1962. (1957), pierwsze polskie dzieło o charakterze podręcznika z tego zakresu. Książka jest oparta głównie na materiałach europejskiej muzyki i wykazuje bardzo dobrą w nich orientację, ale również wyjaśnia problematykę na bogatym materiale polskim. Drugą książką Feichta jest Bogurodzica ujęta monograficznieBogurodzica, oprac. J. Wieczorak, wstęp E. Ostrowska, oprac. muz. H. Feicht, Wrocław – Warszawa – Kraków: Ossolineum, 1962. (1962;