(rusznice, hakownice, taraśnice), jak i w wąskich przerwach pomiędzy nimi (hufnice, foglerze, bombardy).
Do dłuższej obrony działa mocowano metalowymi pierścieniami na drewnianych pomostach ustawianych poprzecznie na wozach. Prowadzono z nich nawet ogień salwowy – na bliskim dystansie był on skuteczny zwłaszcza przeciw konnicy, gdyż tor strzału przebiegał na wysokości konia z jeźdźcem. Ogólnie sposób walki na wozach taboru zapewniał naturalną przewagę obrońcom znajdującym się na tej samej wysokości co jeźdźcy, górującym zaś nad atakującą piechotą.
Modułowy charakter, mobilność, stosunkowo niski koszt i małe zapotrzebowanie na wysoko wykwalifikowanych wojskowych, przy jednoczesnej wysokiej skuteczności przyczyniły się do rozpowszechnienia tego szyku. Wykorzystywane w nim wozy, przystosowane odpowiednio do walki, mogą uchodzić za prototyp bojowych wozów piechoty.
Specyfika taboru thumb|Obrona szyku z użyciem tarcz-tarasów (na pierwszym planie z lewej) Początkowo do tego celu wykorzystywano zwykłe wiejskie wozy używane do transportu towarów. Z biegiem czasu, wskutek pozyskanych w walce doświadczeń, zaczęto oddzielać wozy zaopatrzeniowe od bojowych, odpowiednio różnicowanych w tej funkcji.