Dobierano większe i mocniejsze wozy, wyposażane po bokach w solidne osłony zewnętrzne z tarcic, w grube deski dodatkowo zawieszane pod wozem między kołami jako ochrona przed ostrzałem, a także w przewożone drewniane tarcze (tarasy) ustawiane w walce pomiędzy wozami. Do stałego wyposażenia należały łańcuchy służące do spinania wozów w szereg oraz łopaty, rydle, motyki do naprawy dróg i doraźnego sypania polowych umocnień. Husyci w polu dysponowali dużą liczbą wozów (podczas wielkich bitew nawet setkami), które naprędce można było dostosowywać do bieżących potrzeb.
W taktyce epoki thumb|Atak jazdy na przełamany tabor w bitwie pod Lipanami (1434) Bitewne wykorzystanie taboru wojskowego stanowiło nowość w europejskiej sztuce wojennej. Początkowo pomyślany jako zapora przeciw konnicy, z czasem wykorzystywany bywał też ofensywnie – do burzenia wrogiego szyku i do spychania nieprzyjaciela z pola walki. Istotne znaczenie miał również dla szerszego niż dotąd wykorzystania artylerii częściowo transportowanej na wozach na większe odległościHistoria sztuki wojennej. Od starożytności do czasów współczesnych, dz. cyt., s. 109..