W polskiej wojskowości dość wcześnie też dostrzeżono specyficzną zdolność zastosowania ognia artylerii i piechoty przy wykorzystaniu taboru jako improwizowanej fortecy, która w obronie skutecznie potrafiła wykrwawiać wojsko nieprzyjacielaAndrzej Wyczański: Polska w Europie XVI stulecia. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1973, s. 171..
Już jednak w XVI i XVII wieku tabor stracił swój wyłącznie defensywny charakter. Dowódcy (zwłaszcza polscy hetmani) zaczęli go stosować również w charakterze bazy wypadowej i w sposób mobilny. Wczesnym przykładem umiejętności Polaków w zakresie zmiennego wykorzystania taboru była zarówno XV-wieczna bitwa pod Świecinem, jak i starcia późniejsze – pod Obertynem (1531) i Cecorą (1620).
W XVII wieku umiejętności te od Polaków przejęli Rosjanie i Kozacy. Już walki pod Chocimiem w 1621 wykazały umiejętności w stacjonarnej obronie taboru przez Kozaków hetmana Sahajdacznego, a późniejsze bitwy pod Kumejkami (1637) i Beresteczkiem (1651) udowodniły ich wysokie zdolności w ruchomym wykorzystaniu szyku taborowego. W walce ze stroną polską Rosjanie (wspólnie z Kozakami) prawdopodobnie po raz pierwszy skutecznie zastosowali ten szyk pod Ochmatowem w 1655Por. Encyklopedia wojskowa. T. 2 (N-Ż). Warszawa: Bellona / Wydawnictwo Naukowe PWN, 2007, s.