Tu wśród walk (Almonacid, Acana, 1809 r.) Gdy w bitwie pod Almonacid, pułk stracił swych najwyższych oficerów, Walenty Borowski, mający za sobą legionową przeszłość i duże doświadczenie wojskowe, awansował na majora (zastępcę dowódcy) 7. p. p. i w 1810 r. i został dowódcą 2 batalionu: Został 8 sierpnia1810 szefem batalionu w 9. pułku. Jako major. w 7. p., dowodził od listopada 1810 do przybycia płk. Tremo z końcem października 1811 r. W Hiszpanii; w marcu 1812 ruszył na wyprawę moskiewską (Czaśniki, Smolany, Berezyna).
W lipcu 1813 resztki pułku zostały wcielone w Wittenberdze do 4. p. p. W korpusie gen. Dąbrowskiego dzielił jego losy do bitwy lipskiej (16-19 października 1813 r.) Podany został do Legii honorowej. Służył i walczył aż do upadku Napoleona.
Bibliografia Dąbrowski J. H., Pamiętnik wojskowy, Poznań 1864 Smoleński W., Emigracja Polska, Warszawa 1911
Literatura dodatkowa Reprint: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Kraków 1989,
Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Virtuti Militari (Księstwo Warszawskie) Kategoria:Oficerowie piechoty Wojska Księstwa Warszawskiego Kategoria:Oficerowie powstania kościuszkowskiego Kategoria:Oficerowie Legionów Polskich 1797–1807 Kategoria:Uczestnicy inwazji na Rosję 1812 (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1768 Kategoria:Zmarli w XIX wieku