W 1337 miasto Prudnik wraz z podlegającym mu powiatem zostały wykupione przez króla Jana Luksemburskiego, oddzielone od Królestwa Czeskiego i sprzedane księciu Bolesławowi Pierworodnemu. Tym samym powiat prudnicki został przyłączony do księstwa niemodlińskiego (pozostał jednak w diecezji ołomunieckiej do 1629), a granice między powiatami prudnickim, bialskim i głogóweckim stały się granicami wewnętrznymi. W kolejnych latach terytorium powiatu prudnickiego zostało powiększone o miejscowości Lubrza, Szybowice, Rudziczka i Mieszkowice.
Pierwsza znana mapa powiatu prudnickiego pochodzi z połowy XV wieku. W okresie istnienia księstwa głogówecko-prudnickiego, powiat prudnicki graniczył od północy z powiatami bialskim i niemodlińskim (po stronie prudnickiej granice wyznaczały Rudziczka, Czyżowice i Lubrza). Od północnego wschodu graniczył z powiatem głogóweckim (linia graniczna biegła na południe od Laskowic i Olszynki po stronie głogóweckiej), a od południowego wschodu z okręgiem Osobłogi (po stronie prudnickiej były Krzyżkowice, Dytmarów, Trzebina i Dębowiec).