Jan Duch (ur. 14 maja 1888 w Borszczowie, zm. po 1934) – major dyplomowany piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys Urodził się 14 maja 1888 w Borszczowie jako syn Józefa.

W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarskiej i królewskiej Armii. Jego oddziałem macierzystym był 18 pułk piechoty. Na stopień porucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 sierpnia 1916 roku w korpusie oficerów rezerwy piechoty.

19 sierpnia 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. Pełnił wówczas służbę w 1 pułku strzelców podhalańskich. 1 czerwca 1921 roku pełnił służbę w Dowództwie Okręgu Generalnego „Poznań”, a jego oddziałem macierzystym był nadal 1 pułk strzelców podhalańskich. 14 listopada 1921 roku został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu Normalnego 1921–1923. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 380. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był 4 pułk strzelców podhalańskich. Z dniem 1 października 1923 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, przydzielony został do Oddziału V Sztabu Generalnego.