Jego grupę nazwano koterią, środki na wystawne bankiety dla chłopskich posłów Månsson otrzymywał podobno od dworu królewskiego za pośrednictwem kronprinca, późniejszego Karola XV.
Skandal Uchwały sejmu szwedzkiego kadencji 1856–1858 były wielkim triumfem dla rządu i dworu królewskiego. Wydawało się, że Månsson stoi o krok od upragnionego urzędu marszałka sejmu (Riksdagens talman). Tymczasem Månsson, który od 1853 działał jako rewizor Banku Państwowego (Riksbanken) w Malmö, a od 1858 jako dyrektor działu pożyczek dla rolników, i tam stosował korupcję: po przyznaniu pożyczki pobierał od klientów w bardzo wielu przypadkach prowizję, która szła do jego własnej kieszeni. Wykorzystali to jego wrogowie i postawiono go przed sądem. W pierwszej instancji (w Hovrätten, odpowiedniku Sądu wojewódzkiego) Månsson sam przejął swą obronę i posługiwał się swymi wszystkimi retorycznymi, demagogicznymi i analitycznymi talentami (ale także symbolicznie podtarł się dokumentem, który przedłożono jako dowód jego winy)Scott Berg, Lindbergh, s. 11..