Początkowo wyspy balearskie miały być lennem katalońskim, lecz aktem sukcesyjnym z 1262 Jakub I Zdobywca utworzył Królestwo Majorki, dzięki czemu chciał zabezpieczyć swojego ulubionego, młodszego syna Jakuba. Jakub aragoński przyjął wówczas tytuł władcy królestwa Majorki. Prócz Majorki, Ibizy i Formentery w skład Królestwa Majorki weszły również inne aragońskie posiadłości: hrabstwa Roussillon i Cerdanya oraz Montpellier. Stolicą królestwa zostało Perpignan w Roussillon. Po śmierci Jakuba I Zdobywcy władzę w Aragonii i Katalonii przejął jego najstarszy syn Piotr III Wielki, zaś Królestwo Majorki zgodnie z testamentem zmarłego króla przeszło w ręce młodszego syna – Jakuba II.
W zamierzeniu twórcy Królestwa Majorki miało być ono samodzielnym tworem, niezależnym od Królestwa Aragonii. Jednakże już 20 stycznia 1279 Jakub II musiał uznać zwierzchność Piotra III aragońskiego. Jakub ugiął się przed bratem i złożył mu hołd lenny krótko po tym, jak Piotr III pokonał w swoim królestwie buntowników, wspieranych przez Jakuba II.