Inną przyczyną działań Piotra III był wpływ na jego politykę katalońskich kupców z Barcelony, którzy od czasu zdobycia Majorki przez Jakuba I prowadzili tam rozległe interesy.
Piotr III Wielki był wówczas zaangażowany w konflikt o Sycylię, której mieszkańcy po antyfrancuskim powstaniu w czasie nieszporów w 1282 zrzucili jarzmo Andegawenów panujących w Neapolu. Pomiędzy Aragonią i Andegawenami, popieranymi przez swoich krewnych, władców Francji oraz przez papiestwo, rozpoczęła się trwająca kilkadziesiąt lat walka o Sycylię.
Taka sytuacja sprzyjała Jakubowi II. Król Francji Filip III Śmiały (zięć Jakuba I Zdobywcy) uznał, że przejęcie przez Aragonię znajdujących się na kontynencie, na północ od Pirenejów, posiadłości Królestwa Majorki (Roussillon, Cerdanya i Montpellier) jest sprzeczne z jego interesem i poparł Jakuba II w jego walce z Piotrem III. Dlatego, mimo że Jakub II był zobowiązany jako lennik do wsparcia brata w jego walce z Francją, to już w 1283 zawarł w Carcassonne układ z Filipem III francuskim. Klęska Francuzów, wspieranych przez wojska Jakuba II, podczas najazdu na Aragonię skutkowała najazdem Piotra III i zdobyciem Majorki (1285). Jeszcze w tym samym roku Piotr III ogłosił zniesienie Królestwa Majorki i jego inkorporację do Królestwa Aragonii.