Co prawda tego samego roku zmarł Piotr III aragoński (a także Filip III francuski), ale jego syn i następca Alfons III w 1287 zdobył całe Baleary i odtąd Jakub II musiał przebywać w swych posiadłościach na kontynencie, a Alfons III przyjął tytuł króla Majorki. Triumf Alfonsa III był krótkotrwały, bowiem zmarł on już 18 lipca 1291. Następca Alfonsa III, Jakub II Sprawiedliwy w 1295 zawarł z papieżem, nowym władcą Francji Filipem IV Pięknym oraz Karolem II Andegawenem układ w Anagni, regulujący prawną sytuację Sycylii (jak się wnet okazało, na bardzo krótki czas).
Stroną podpisanego układu był również Jakub II z Majorki. Zgodnie z postanowieniami traktatu Jakub II Sprawiedliwy zgodził się oddać swemu stryjowi Jakubowi II prawa do Majorki, z tymże królestwo Majorki miało pozostać lennem Aragonii, w zamian król Aragonii przejął prawa do Montpellier i Roussillon. Jakub z Majorki uznał aragońską zwierzchność dopiero po traktacie z Argilers (1298). Posiadłości kontynentalne króla (hrabstwa Roussillon i Cerdanya oraz seniorat Montpellier) pozostały pod faktyczną władzą Jakuba z Majorki przez cały czas jego panowania.