rekomendowana przez zakonnice kuratorowi w Lublinie, od 1924 kontynuowała tam naukę w prywatnym seminarium nauczycielskim, łącząc obowiązki szkolne z pracą zarobkową. 20 czerwca 1927 uzyskała świadectwo dojrzałości i uprawnienia do wykonywania zawodu nauczycielskiego.
Początkowo pracowała jako guwernantka w Warszawie, a od 1929 jako nauczycielka w Szkole Gospodarczej w zakopiańskich Kuźnicach. W tym czasie wyszła za mąż za nauczyciela Stanisława Barłoga, którego poznała w 1927. Na rok 1932 przypadł jej debiut literacki (opowiadanie Zbłąkana owieczka na łamach "Wici", ogłoszone w sekrecie przed mężem), urodzenie syna Stanisława Witolda (został później inżynierem) oraz podjęcie pracy nauczycielskiej w Kazimierzy Wielkiej. W tej miejscowości nie przyszło jej jednak pracować długo; małżonkowie zaangażowali się w ruch ludowy "Wici", a Stanisław Barłóg uzyskał opinię radykalnego działacza, krytycznego wobec wiejskiej administracji. W 1935 Barłogowie zmuszeni zostali do przeniesienia się do Piotrkowic. Stanisław Barłóg nie zaprzestał tam działalności – postrzegany przez władze jako "wichrzyciel", za oskarżanie lokalnych polityków o niekompetencję i biurokrację stanął w grudniu 1936 przed sądem.