Gdańsk po raz pierwszy został wymieniony jako miasto (Gyddanyzc urbs) w „Żywocie św. Wojciecha” (Vita prima Sancti Adalberti), spisanym przez Jana Kanapariusza w roku 999 w RzymieHubert Górnowicz, Historia Gdańska t. I, s. 15.. Z zapisu tego wynika, że św. Wojciech był w Gdańsku – i ochrzcił kilka tysięcy osób – wiosną 997 roku. Była to wówczas niewielka zapewne osada rybacka, położona na bagnistych terenach w widłach Wisły, Motławy i Raduni, a miano urbs zyskała dzięki istniejącemu tu grodowi. Gród ten obwiedziony był drewniano-ziemnym wałem i fosą, a z osadą łączył go drewniany most.
Innym miejscem, w którym odnaleziono ślady osadnictwa z X w. są okolice ratusza i Hali Targowej. W latach 70. XX w. prof. Andrzej Zbierski odkrył w wykopie pod ratuszem drewnianą konstrukcję, którą interpretował jako wał obronny z X w., jednakże ustalenia te były wówczas kwestionowane przez środowisko naukowe. W roku 2022 z ponownie odsłoniętego wykopu pod Wielką Salą Wety i Galerią Palową pobrano próbki drewna. Datowanie radiowęglowe dało wynik pomiędzy latami 911 a 951, zaś dendrochronologiczne wskazało na rok 930. W dwóch nowych wykopach odkryto również ceramikę słowiańską charakterystyczną dla pierwszej połowy X w. oraz kolejny fragment wałuWg "Onet": Przełomowe odkrycie w Gdańsku sprzed tysiąca lat.