Był żonaty (od 1 września 1878) z Jelizawietą Karłowną z domu Frejmut, pielęgniarką, córką niemieckiego farmaceuty. Jelizawieta opiekowała się nim po pierwszej próbie samobójczej. Po śmierci męża z własnych środków sfinansowała wydanie jego dzieł przez Petersburskie Towarzystwo Psychiatryczne, w 1890 również odebrała sobie życie, przedawkowując opium.
Dorobek naukowy Między 1874 a 1876 rokiem opublikował 31 prac traktujących o różnych zagadnieniach związanych z medycyną, w tym trzy dotyczące psychiatrii. W 1885 roku opublikował pracę poświęconą pseudohalucynacjom, w której opisał te zaburzenia, w dużej mierze opierając się o swoje doświadczenia. Tłumaczył na rosyjski prace Krafta-Ebbinga, Kahlbauma, Charcota, Magnana, Meynerta i Wundta.
Jego nazwisko wiązane jest do dziś z nazwą zespołu Kandinskiego-Clérambaulta.
W 1882 roku Kandinski przedstawił własną klasyfikację schorzeń psychicznych, wyróżniającą 16 kategorii diagnostycznych: Hallucinationes Melancholia Mania Ideophrenia Paraphrenia Dementia primaria acuta Dementia primaria chronica Paralysis generalis progressiva Psychoepilepsia Psychohysteria Psychosis periodica et psychosis circularis Delirium tremens potatorum, Delirium acutum Dementia secundaria Imbecillitas Idiotismus Psychoses constitutionals cum degeneratione