Polska prowincja prowadziła działalność redempcyjną, duszpasterską i charytatywną, a jej przedstawiciele uczestniczyli również w zarządzaniu całym zakonem.
Jedynym Polakiem wyniesionym do godności ministra generalnego trynitarzy bosych był Stanisław od Najświętszego Sakramentu Oborski. Podczas kapituły generalnej w Barcelonie w 1740 został wybrany definitorem generalnym, natomiast w latach 1753–1759 sprawował urząd ministra generalnego i rezydował w Rzymie. Pozostawał przy tym związany z polsko-litewską prowincją i wspierał jej działalność artystyczną oraz budowlaną.
Obie gałęzie zakonu zostały poważnie osłabione przez kasaty klasztorów przeprowadzane od końca XVIII wieku. Rewolucja francuska doprowadziła do likwidacji większości domów we Francji, reformy Józefa II objęły klasztory na terenach monarchii habsburskiej, natomiast w XIX wieku kolejne kasaty przeprowadzono między innymi w Hiszpanii, Portugalii, Italii i Imperium Rosyjskim. Szczególnie dotkliwe skutki przyniosła hiszpańska kasata z 1835, po której gałąź trzewiczkowa utraciła niemal wszystkie klasztory.