W 1986 roku napisał pierwszą książkę Zarządzanie: ujęcie praktyczne, podważające zbyt teoretyczne podejście do zarządzania w Polsce. W 1987 r. napisał pracę habilitacyjną Strategia przetrwania organizacji wydaną przez PWN, w której sformułował teorię zasobów strategicznych firmy pozwalającą organizacjom przetrwać sytuację skrajnych kryzysów. Praca ta przewidywała teorię zasobową, która stała się dominującą teorią zarządzania strategicznego w połowie lat 90. na całym świecie.
W latach 90. badał dominującą logikę działania polskich przedsiębiorców, znaczenia optymizmu, zwinności i szybkości działania dla sukcesu nowych przedsięwzięć biznesowych.
Studiował strategie umiędzynarodowienia polskich firm, najpierw na rynkach europejskich, a później światowych. W okresie 2020–2025 badał umiędzynarodowienia polskich firm w Afryce.
W 1996 r. otrzymał tytuł profesorski. Jest kierownikiem Katedry Strategii w Akademii Leona Koźmińskiego oraz pracownikiem Zakładu Zarządzania Strategicznego i Międzynarodowego na Wydziale Zarządzania UW w Warszawie. Do 2010 roku był dyrektorem Międzynarodowego Centrum Zarządzania Wydziału Zarządzania Uniwersytetu Warszawskiego. Wykładał w wielu uniwersytetach w USA, Europie i Chinach.