Front Zachodni (ros. Западный фронт) – związek operacyjno-strategiczny, jeden z głównych frontów radzieckich wojny domowej prowadzący działania na kierunku zachodnim i północno-zachodnim. Po raz pierwszy pojawił się w okresie wojny domowej z lat 1918-1921 jako osłona Rosji Radzieckiej od zachodu. Rozciągał się od Finlandii po Ukrainę, na froncie ok. 2000 kilometrów. Powstał 12 lutego 1919 na mocy dyrektywy Głównodowodzącego Armii Czerwonej, na bazie rozformowanego dowództwa Frontu Północnego. Sztab Frontu w różnym okresie był dyslokowany w miejscowościach: Stara Russa, Mołodeczno, Dźwińsk, Smoleńsk, Mińsk.
Skład Frontu W skład frontu wchodziły w różnych okresach: 7 Armia, Armia Łotwy Radzieckiej (późniejsza 15 Armia), Armia Zachodnia (późniejsza Armia Białorusko-Litewska, przemianowana w 16 Armię), Estlancka Armia, 12 Armia, Mozyrska Grupa Wojsk, 3 Armia, 1 Armia Konna, Flotylla Dnieprzańska. Z wojskami Frontu współdziałały jednostki Floty Bałtyckiej (luty – grudzień 1919).