Gospodarka mieszkaniowa w PRL – okres Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej, cechujacy się budownictwem osiedli i wielkich zespołów mieszkaniowych, złożonych z bloków mieszkalnych, które często ceniły się wątpliwą jakością budowy i ciasnymi lokalami.
Nawet przy tych niskich standardach, mieszkań dla młodzieży często brakowało i czas oczekiwania na mieszkania wynosił kilka lat. W tzw. „dekadzie gierkowskiej” standardy wyposażeniowe mieszkań zaczęły powoli rosnąć, a liczba wybudowanych mieszkań znacznie się zwiększyła, osiągając historyczny szczyt w 1978 r. w którym oddano 283,6 tys. mieszkań do użytku. Obecnie, ponad połowa Polaków mieszka w mieszkaniach wybudowanych podczas istnienia PRL-u, a odsetek ten jest większy u ludzi żyjących w miastach.
W roku 1960 oddano do użytku 142,1 tysiąca mieszkań, a w roku 1970 194,2 tysiąca mieszkań. Najwięcej mieszkań wybudowano w 1978 roku – 283,6 tys. o przeciętnej powierzchni około 62 m². Liczba oddawanych mieszkań od roku 1964 do roku 1989 włącznie nie spadała poniżej 150 tys. Dla porównania, w roku 2015 wybudowano 147,7 tys. mieszkań, w 2020 wybudowano ich 222 tys., a w 2024 199,9 tys. mieszkań. Średnia powierzchnia mieszkań oddawanych przez deweloperów w roku 2016 wyniosła 58,2 m², a w latach 1990–2015 liczba mieszkań 150 tys. została przekroczona w 2003, 2008 i 2009 roku.