Po II wojnie światowej W styczniu 1947 Flota Oceanu Spokojnego została podzielona na 5 Flotę – dowódca wiceadm. A. S. Frołow (baza główna – Władywostok) i 7 Flotę – dowódca admirał I. I. Bajkow (baza główna – Sowieckaja Gawań), a w kwietniu 1953 obydwie Floty znów połączono we Flotę Oceanu Spokojnego – dowódca admirał J.A. Pantaliejew. W latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych we Flocie zostały przeprowadzone duże zmiany. Flota została uzbrojona w nowe okręty rakietowe, atomowe okręty podwodne, najnowsze uzbrojenie i technikę bojową, rakietowe i przeciwokrętowe lotnictwo morskie. Okręty Floty zaczęły wychodzić na patrole dalekomorskie. 7 maja 1965 Flota, za zasługi bojowe w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej była wyróżniona orderem Czerwonego Sztandaru.
W 1981 większość dowództwa Floty Oceanu Spokojnego zginęła w katastrofie lotniczej.
Flota Oceanu Spokojnego realizuje zadania w obszarze od Madagaskaru do wybrzeży Kalifornii. W 1991 posiadała 41 okrętów nawodnych klas zasadniczych i 24 okręty podwodne z rakietami balistycznymi. Siły i środki FOS wydzielano do realizacji zadań w ramach 10 eskadry operacyjnej Oceanu Spokojnego oraz 8 eskadry operacyjnej Oceanu Indyjskiego.