Jednak w związku z tym, że niektóre urny zostały bez wątpienia wykonane z granitu, naukowcy tę teorię odrzucają.
Inna próba wyjaśnienia zastosowania urn zakłada, że służyły one do gromadzenia wody deszczowej w okresie monsunowym dla karawan wędrujących przez te obszary w okresach suszy. Woda taka, nawet zastała, po przegotowaniu ponownie nadawała się do picia, co było od dawien dawna stosowane na obszarze całej Azji. Paciorki znajdowane w niektórych urnach miałyby być wotami towarzyszącymi modlitwom o deszcz (lub modłom dziękczynnym) podczas postoju karawan wokół skupisk tychże urn.
Większość badaczy (którzy znają cysterny służące do zbierania deszczówki w okresie wczesnej starożytności, np. w Mohendżo-Daro) uważa, że urny z płaskowyżu mają zbyt małe otwory, by mogły służyć do tego celu. Prof. Thongsa Sayavongkhamdy, dyrektor laotańskiego Departamentu Muzeów i Archeologii uważa, że urny powstały około 2000 lat temu, a więc znacznie przed narodzinami lokalnych mocarstw: Angkor (w Kambodży), Czampa (w Wietnamie) i Pagan (w Mjanmie), które osiągnęły swą świetność jeszcze przed rokiem 1000 n.e.